November 2019

Zo na een hele poos van geen blogs, eindelijk maar weer eens een update over onze Mitz! Want wat is er de afgelopen tijd een hoop gebeurd. En wat zijn we trots op ons ventje!

Ik zal proberen in de komende blogs kort samen te vatten hoe de afgelopen maanden ongeveer gegaan zijn.

Ook al hebben we geleerd dat cijfertjes niet belangrijk zijn; Mitz tikte de 10 kilo aan! Dat is dan toch wel heel erg fijn!

Op een gegeven moment leek het alsof Mitz erachter was gekomen dat hij uit zichzelf braken kon opwekken en dit begon hij meerdere keren per dag te doen. Dikke paniek natuurlijk, hij kotste alles weer uit wat we hem gaven.

Het begon met een gewone verkoudheid en hij leek zich daardoor wat sneller te verslikken. Ook moest hij door de verkoudheid wat vaker hoesten en op een gegeven moment bleef hij maar hoesten en ging het over in braken. Hij gaf net zo lang over totdat zijn maagje leeg was. Ik had snel een kom gepakt zodat hij daarin kon spugen en het is misschien heel raar om te zeggen, maar het leek wel alsof hij het op wekte.

De dag erna deed hij het weer, maar gaf hij maar 1x over. Wel had hij het steeds over spugen en pakte hij dan zelf een bakje of een kom en ging hij daarin nepspugen.

De week erna leek zijn verkoudheid wat af te nemen, maar het overgeven bleef. Heel naar om te zien, maar hij was verder echt totaal niet ziek o.i.d. en hij eet daarna meestal weer vrolijk verder.

Uiteindelijk nam het alleen af toen we besloten om het te negeren (dankzij tips van anderen uit de facebook groepen waar ik lid van ben!) en is het net zo plotseling gestopt als dat het gekomen was.

Ook een spannende maand omdat Mitz geopereerd werd aan zijn niet ingedaalde balletje, hoe zou hij daarop reageren? Helemaal omdat ze tijdens de operatie een ademhalingsbuis in zijn keeltje doen, zou hij daar last van hebben? En hoe zou hij reageren op het kapje van de narcose?

Mitz lijkt nog steeds meer te begrijpen dan wij denken, dus ik had van een vriendinnetje een narcose kapje geleend en boekjes uit de bieb gehaald waarin het over operaties bij kinderen ging en die aan hem voorgelezen.

Op de dag van de operatie moesten we ons om half 8 s’ ochtends met een nuchtere Mitz melden in het ziekenhuis. Drama nacht daarvoor gehad, hij mocht s’ nachts natuurlijk geen smoothie en dus kon hij niet slapen. Hij weigerde water en dus was hij uren wakker. We waren braaf om half 8 in het ziekenhuis en het eerste uurtje vermaakte Mitz zich nog wel goed door te spelen. Maar om half 9 begon hij om drinken te vragen, maar we mochten hem natuurlijk niks meer geven. Hij was ook nog steeds niet aan de beurt, terwijl de planning was (hoorden we daar) dat hij om 9 uur geopereerd zou worden. Om kwart over 9 werd hij pas opgehaald (steeds minder vrolijk en dorstiger) en werden we naar een kamertje gebracht waar hij ‘zijn’ verpleegkundige leerde kennen en hij een operatie schortje aankreeg en alvast aan het bedje mocht wennen. Om 10 uur werd hij pas opgeroepen voor de operatie, nu was hij echt kwaad, boos en verdrietig omdat we hem geen eten en drinken mochten geven. Hij begreep er niks van en voor ons voelde het ook heel erg onnatuurlijk.

Ik mocht als moeder in operatie kleding mee naar de operatie kamer waar we nog weer een kwartier moesten wachten op de anesthesist. Wel was het personeel heel lief voor hem en gingen ze op de schermen filmpjes voor Mitz opzoeken zodat hij goed afgeleid werd.

Uiteindelijk kwam de (zeer gehaaste) anesthesist en voordat Mitz (en ik ) het doorhadden drukte ze het kapje voor de narcose op zijn gezicht terwijl hij op zijn speentje sabbelde. Dat paste niet echt en Mitz raakte steeds meer in paniek. Dus kapje eraf, speen eruit en kapje er weer op. Toen was hij compleet in paniek en keek hij mij met smekende oogjes aan terwijl ik natuurlijk niks kon doen. Wat een klote gevoel zeg.

De operatie duurde iets langer dan verwacht en na bijna twee lange uren wachten mocht ik naar de uitslaapkamer. Daar lag hij dan, helemaal hulpeloos en weer helemaal in paniek het arme ventje. Toen hij eindelijk weer wat rustiger werd vroeg een lieve verpleger of Mitz een waterijsje wilde. Ik wilde net zeggen dat Mitz waterijsjes meestal niet zo lekker vindt, maar Mitz had het blijkbaar ook gehoord en zei: “ Ja, Mitz wil ijsje mama”. Toen hij zijn ijsje had zoog hij m helemaal leeg, wat had dat ventje een dorst zeg, niet normaal!

Daarna bleef hij gelukkig en veel drinken en moesten we tot het eind van de middag wachten totdat hij geplast had voordat we naar huis mochten. Thuis wilde hij graag patatjes eten en na een bord patatjes viel hij uitgeput in slaap. De dag erna leek hij nog nauwelijks ergens last van te hebben, het is ons zo erg meegevallen gelukkig!

Ook heeft de operatie totaal geen invloed gehad op zijn eet en drink gedrag (behalve dan dat we op de dag van de operatie hele duidelijke honger en dorst signalen zagen) en gaat Mitz tegenwoordig vrolijk met 2 balletjes door het leven!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s